با شعری تازه به روزم در

www.sokutgah.persianblog.ir

و منتظرت...

                         من از تو می مردم               

من از تو می مُردم

اما تو زندگانی من بودی

تو با من میرفتی

تو در من می خواندی

وقتی که من خیابان ها را

بی هیچ مقصد می پیمودم

تو با من میرفتی

تو در من می خواندی

تو از میان نارون ها،گنجشک های عاشق را

به صبح پنجره  دعوت می کردی

وقتی که شب مکرر می شد

وقتی که شب تمام نمی شد

تو از میان نارون ها،گنجشک های عاشق را

به صبح پنجره دعوت می کردی

تو با چراغ هایت می آمدی به کوچه ی ما

تو با چراغ هایت می آمدی

وقتی که بچه ها می رفتند

وخوشه های اقاقی می خوابیدند

و من در آینه تنها می ماندم

تو با چراغ هایت می آمدی...

تو دست هایت را می بخشیدی

تو چشمهایت را می بخشیدی

تو مهربانیت را می بخشیدی

وقتی که من گرسنه بودم

تو زندگانیت را می بخشیدی

تو مثل نور ، سخی بودی

تو لاله ها را می چیدی

و گیسوانم را می پوشاندی

وقتی که گیسوان من از عریانی می لرزیدند

تو لاله ها را می چیدی

تو گونه هایت را می چسباندی

به اضطراب پستان هایم

وقتی که من دیگر

چیزی نداشتم که بگویم

تو گونه هایت را می چسباندی

به اضطراب پستان هایم

و گوش می دادی

به خون من که ناله کنان می رفت

و عشق من گریه کنان می مرد

تو گوش می دادی

اما مرا نمی دیدی.